අසනි වැස්සක් වැහැපුදෙන්…

ඇසට ඇස හමුනොවෙන ලෝකෙකහිතක් තනියම මැරුණදෙන්...අහස ගොරවන විදුලි කොටවනඅසනි වැස්සක් වැහැපුදෙන්......

කිමද නුඹ හැමදාම

සුදු වැලි ඇතිරුවපාසල් මාවත දිගේ නුඹ හෙමින් හෙමින් පියමැන්න හැටි දුටිමි මම හැමදාම සති අන්ත හවස් කල හොරෙන් මේ තැබෑරුම් ජනේලේ කවුළුවෙන්...කිමද නුඹ හැමදාම ගනිනවද නුඹේ පය ගැටෙන වැලි කැට ගණනඅසන්නට සිතයි මට යන නිසා  බලාගෙන නොසෙල්වෙන රළු පොළොව......

දකින්නැති කව්රුවත්

ලියන කාලයේ මංපෙම් පුවත, ප්‍රේමයේ පන්හිඳෙන්ඉරගලත් පරව ගිය හවස්වලඇස් වලින් හිත් වලින්ජීවිතේ සිරකරන්සුසුම් උණුසුම් වෙන්න ඇතිනොදැක්කට කව්රුවත්අහක යන උඩු සුළඟහිතට බර වැඩි නිසාමං තාම තනියම අතරමං...

බලාපන් මගේ හිත

වලාකුළු සිපගන්න උස් කඳු මුදුන් ඇත නොසෙල්වී අව් වැසිද ඉවසනා අපූරුව බලාපන් මගේ හිත,අයුරු ඉවසන වෙනස්වන හැමදේම නොවෙනස්වු නියාවට...

එකක් නෑරම එකට

වැස්ස නුඹ,මේ තරම් ඉක්මනටගෙවුණු මේ මතකඑකක් නෑරම එකටතවරවපු හැටි දෑස මතදුටුව දින සිට මමමගේ පුංචි සුරංගනාවියයනෙන ගමනෙදිවේදිකාව ළඟපළමුවැනි...

හිනාවෙන පිණි බිංඳු

හිනාවෙන පිණි බිංඳුනොහිතාම යලි වරක්කොඳුරන්න සවනගටහිරු යලිත් එයි නේදවසන්තය අරගෙනම...වත්තෙ මායිම කොනකදාස්පෙති ගාලකටලංව හැදුනට මොකදසුදුම සුදු උඩවැඩියානුඹ හරිම හැඩකාර.....

සිත්තම කවි කළෙමි. කරන්නෙමි. විඳිමි.

හුදකලාව මිහිරිය. හිතේ අගුළු ලා ඇති සටහන් ගොඩ ගන්නේ හුදකලාව විසිනි....

තාම වෙනසක් නැතිව..

තාම වෙනසක් නැතිවගුරුපාර තියනවාවතුසුද්ද මල් යාය තවම මල් මවනවානුඹ මගේ නොවන බවහැම විටම දැනෙනවානෙතට කඳුලක් ගෙනෙනරිදුම යලි උනනවාමම තනිව ගුරුපාරෙකොනක තනි රකිනවාවෙන හිතක් නොලබන්නනුඹෙ පැතුම දැනෙනවාපැතූ නුඹ දුර ගිහින්මම තවම තැවෙනවා

අරගෙන සදහටම..

නොදැනීම අහම්බෙන්ඇවිත් රැගෙන ආදරයකාලයක් පුරාවටඑකතුකර මතක පොත..අවසනදි ගියා නුඹරැගෙන ආ ආදරයඅරගෙන සදහටම.....

එකම දවසක්වත්

දවස් එකින් එක හරි ඉක්මනටම ඔහේ ගෙවෙන අපූරුව පුදුමයි තාමත් මට නුඹ මතකෙට නොඑන එකම දවසක්වත් හොයාගන්න නැතිහැටි ඒ තරමටම හිත ලියැවිලා නුඹෙ නමටම නොදන්නවට නුඹ මේ ගෙවෙන්නෙ අපි අපේ නොවුන පළමු අවුරුද්ද බවගෙවුනු සත් වසකට පසුව... --------------------------ඉස්සර හැන්දෑවට අපේ පොඩි පාරේ ආදරෙන් තුරුල් වෙලා කියූ ඒ පෙම් කතා ලොවට හොරෙන් අපි තනිවුනු හැටි ඉරට පේන්න හිනාවෙන හඳ එක්ක හඬන මගෙ මුරණ්ඩු හිත තාමත් ඉස්සර වගේම&nb...

ධනුවාගේ මිනි #13

සිදාදියෙ එහා කොනනිතර මුණගැහුණු ඒඅපෙ පාළු පටුමගේගෙවු ඒ සොඳුරු දිනතවම හරි ලස්සනයි..ඒ හෙලූ පෙම් සුසුම්අදත් යලි හමුවෙලාමේ විසල් අහස යටමුමුණනවා ඇති එදාදෙඩූ පෙම් රස වදන්.....

කියනවා නුඹෙ සුවඳ මට

වැහි බින්දු එකින් එකසිප ගනී මහ පොළොවදෙමින් ඒ පොරොන්දුවමා නුඹේ සදහටමදැනෙනවා නුඹෙ සුවඳඑදා මහ වැස්සකදිහමුවුණු හැටි මා නුඹහද කිති කවන සීතලටපුංචි මුවැත්තියක මෙන්තුරුලු වුණු හැටි ළඟටඅඩ අඳුරෙ මා නුඹතනිවුණු හැටි හෙමින්කියනවා නුඹෙ සුවඳ මටඅදත් කොනිත්තලා හිතඅපි අපේ නොවන බව

පැමිණි ගිම්හානයට

අමතකව දමාගිය වසන්තය යලි එන තෙක් බලා සිටි කාලයට නොතබාම තිතක් තබමි කොමාවක් පැමිණි ගිම්හානයට පෙම් බඳිනු කැමතිව..දන්නවද?...

ධනුවාගේ මිනි #12 – මම

ගිම්හාන හිරු එළිය ගත දවන නිරතුරුව කවදාද පැමිණෙන්නෙ වස්සාන වැහි සොඳුර නිවන්නට විඩා හද වේදනා විඳිමි මම; මමයි මේ මහ පොළොව විඳින විඳවන නිතර..

නෙළුම්යායයි මමයි

කාලයක් තිස්සෙ ලියන්න පොඩි උණක් තියන නිසා පොඩියට අටවගත්තු බ්ලොග් කෑල්ලකුත් තියන නිසා, අන්තර්ජාලෙ ජංජාලෙ අස්සෙ අහම්බෙන් දැකපු නෙළුම් යාය බ්ලොග් සම්මාන උළෙලට ඇවිල්ල ඔලුව දාන්න හිතුනා ධනුවාටත්.අන්තිමට දවස එනකල් බලන් ඉඳලා, පාරෙ ට්‍රැෆික් බාධක එහෙමත් ජය අරන් තියන තැනට (වොටර්ස් එජ් :D ) ඇවිත් බලද්දි පටන් අරන් උත්සවේ....

මහපොළොව තවමත් එතැනමයි

ගිගුම් දී හඬන වැහි අහසටහඬන්නට දීහරස් වීදියෙ අයිනක..මහ ඇහැල ගහක් යටගෙතූ පෙම් පදඅසාගෙන සිටි වැහි බින්දුනැතිවුවද අද තනියට.....

තව එකම එක වතාවක්

ආසයි ආදරේ කරන්නතව එකම එක වතාවක්අවසන් හුස්මට පෙරජීවිත කාලෙටමඅහිංසක හිතකටතුරුල් කරගෙනහද පතුලටමරකින්නට හැමදාම